Kierowniku! Czemu boisz się "miękkiego zarządzania"?
Czemu tak ciężko przekonać niektórych menedżerów do tego, by bardziej ludzko spojrzeli na swoich pracowników? Jakie są ryzyka i dlaczego warto spróbować?
Czym jest „miękkie zarządzanie”?
Otóż można je zdefiniować jako postawę organizacji, która za swój największy kapitał uznaje swoich pracowników. A jeśli tak jest rzeczywiście, to kluczowe znaczenie w organizacji ma kształtowanie relacji między pracownikami i pracodawcą/menedżerem na bazie wzajemnego szacunku, zaangażowania i współodpowiedzialności za końcowy efekt pracy.
Postawy przełożonych nie mają przejawiać się w nadmiernej łagodności i próbie odpowiedzi na każdą prośbę i każde oczekiwania pracownika. Istotą jest dążenie do konkretnych wyników pracy, ale właśnie za pomocą postawy nakierowanej na „miękkie zarządzanie”.
Pracownika teoretycznie można zmusić do wykonania każdego zadania, ale nie można nakazać mu LUBIĆ swoją pracę. Miękkie zarządzanie skupia się na tym, by za pomocą zbudowania odpowiednich relacji, pracownik czuł sympatię do tego, co robi i wreszcie - w jakiej organizacji to robi.
Wtedy bardziej mu się chce i czuje się bardziej odpowiedzialny za swoją pracę. A jeśli tak jest, to pracownika stać wtedy na więcej. Może wykazać się większą kreatywnością, podejmować odważniejsze działania, angażować się bardziej, co z kolei powoduje, że firma może liczyć na ponadprzeciętne efekty ekonomiczne.
Jak to wygląda w praktyce?
Pewnie w każdej organizacji jest inaczej. W jednej lepiej, w drugiej gorzej. Czasem, gdy na szkoleniu pojawia się temat miękkiego zarządzania, to słyszę komentarz: „I co? Jeszcze mam dziękować swoim pracownikom za to, że przyszli do pracy?”.
Gorzej, jeśli menedżer naprawdę w ogóle nie uważa, że zmiana postawy na bardziej „miękką” ma sens. Oto kilka sformułowań, z którymi spotykam się podczas rozmów:
“Mnie nikt nie uczył takiego zarządzania. A mój szef to też niezły tyran. Czemu ja w stosunku do swoich ludzi mam się zachowywać inaczej?”
“Wie Pan co? Dobrze się tego słucha, co Pan mówi, ale to tylko TEORIA. Życie wygląda inaczej. Praca to praca. Trzeba robić swoje i tyle. Bez specjalnych emocji z tym związanych.”
“Ja mam tyle spraw na głowie i tak mało ludzi, że jeśli miałbym się jeszcze z nimi cackać i koło nich skakać, to bym chyba zwariował. Powiedz mi Pan, co się porobiło z tymi ludźmi.”
Czego boją się menedżerowie?
„Miękkie zarządzanie” nie oznacza, że mamy pobłażać lenistwu. Powoduje jednak, że możemy osiągnąć dużo większe korzyści. Tylko… na szali musisz położyć całego siebie, tj. odejść od dotychczasowych metod i spojrzeć na człowieka w pracy, jak na CZŁOWIEKA.
Wiem, że się BOISZ kierowniku, że zmiana postawy spowoduje, iż:
- ! Zespół przestanie Cię słuchać i zostaniesz z zadaniami sam, bo ludzie zaczną ignorować polecenia.
- ! Twój przełożony, który nie umie zarządzać miękko, skrytykuje Cię za zmianę metody.
- ! Dowiesz się czegoś o sobie – że dotychczasowe metody były po prostu złe, co może wywołać wyrzuty sumienia.
Zatem - ciężko przekonać kogoś do „miękkiego zarządzania”, jeśli prywatnie nie jest zbyt otwarty na potrzeby drugiego człowieka i budowanie z nim relacji. Proces zmiany bywa bolesny i może zmienić nie tylko kierownika, ale człowieka, który jest tym kierownikiem.
„Miękkiego zarządzania” można się nauczyć.
Uważam, że każdy kto potrafi „miękko zarządzać”, obroni się w pracy z każdą grupą wiekową i w każdych okolicznościach będzie w tym skuteczny. Dlatego dla osób z tego rodzaju umiejętnościami, wyzwania międzypokoleniowe praktycznie nie istnieją.
Brak umiejętności „miękkiego zarządzania” oznacza brak profesjonalizmu! Zachęcam do refleksji.